६ वाजले.......... तिनं हातातलं शेवटचं काम संपवलं आणि bag घेऊन उठलीच.... न जाणो पुन्हा काहितरि काम यायचं.....
आज बसनं नकोच जायला, पायीच जाऊ असं मनाशी ठरवत ती office मधून बाहेर पडली..... चालायला लागली तसं मनात नेहमीप्रमाणे विचार आला, आज काय बरं करावा बेत जेवायला रात्री? बर्याच पदार्थांचा विचार केल्यानंतर तिला आठवलं, आज नवरा office मध्येच जेवून येणार आहे.... काय मेलं ह्याचं काम.... जराही विश्रांती मिळून देत नाहित..... तिला वाईट वाटलं त्याची धावपळ आठवून.....
तो येणार नाहि, मग नुसत्या पास्त्यावरच काम भागवूया असं ठरवून ती पुढे चालायला लागली.........
तिची तंद्री भंग पावली ते काहितरी जाणावल्यामुळं....... तिनं इकडे तिकडे पाहिलं आणि तिलाच पटलं नाही.... इतके कसे विचारात गुंगलो आपण.... की आपल्याला पाऊस आलेलाही जाणवू नये???
हळूहळू पावसानं जोर धरायला सुरुवात केली......... पटपट पाय उचलायला हवेत आता... असं म्हणत ती झपझप निघाली पण..... इतक्यात तिचा फोन वाजला....
"कुठे आहेस?" इति नवरा...
"अरे, रस्त्यात आहे अजून... घरी निघालेय...."
"अजून रस्त्यातच???"
"हो रे चालत निघालेय.... तू कधी येणार आहेस?"
"मला उशीर होइल ग.... तू घे जेवून... आणि चालत कशाला निघालीस? भिजशील आणि आजारी पडशील..."
"....." खुदकन हसली ती...... किती वेडा आहे हा.... एका पावसानं काय कोणी आजारी पडतं का कधी?
"hello.... r u there??? बोलत का नाहियेस??" त्याचा वैतागलेला प्रश्न...
"अरे हो.... आहे आहे.... जाते पटकन घरी.... नको उगाच काळजी करूस...." इतकं म्हणून तिनं फोन ठेवला...
तिला आठवलं.... मागचा पावसाळा......... नुकतच लग्न झाल्यामुळं ती दोघं प्रचंड भटकायची.....
long trips... weekend outings.... आणि पावसातल्या मस्त long drives........
खूप enjoy केले ते दिवस त्या दोघांनी....... पण पुढे पुढे काम वाढत गेलं आणि हे सगळं कमी कमी होत गेलं........
हल्ली तर एकमेकांशी बोलायला हि वेळ खूप कमी मिळायचा........
टचकन पाणीच आलं तिच्या डोळ्यात..... त्याची खूप आठवण यायला लागली........ आता आपण घरी गेलो की अजूनच ही आठवण तीव्र होणार हे जाणवून ती आणखीनच हळू चालायला लागली........
आज तो आला की खूप गप्पा मारायच्या त्याच्याशी.... अगदी तोंड दुखेपर्यंत.... असं ठरवत असतानाच बराच वेळ गेला.....
"बापरे.....आपण इतक्या पावसात भिजतोय हे त्याला कळालं तर चांगलाच झापेल आपल्याला.... जाऊ दे निम्मा रस्ता तर संपलाच आहे.... राहिलेला तर संपेल लवकरच...." असं म्हणत निघाली ती.....
पायावरुन ओघळणारं पाणी बघत......
आणि अचानक दचकली...... तिच्या खांद्यावर कोणीतरी हात टाकला होता.....
कानाखाली वाजवायच्या तयारीनंच तिनं बघितलं तर अवाक..... शेजारी तो.... तिचा नवरा..... तिचा सखा.......
"तू? आत्ता? इथे???" ती blank.....
"ह्म्म.... पाऊस पडत होता........ तुझी खूप आठवण आली गं.......... आलो निघून..... म्हटलं, साथ द्यायचं वचन दिलय ना तुला..... एकटीनेच बरा भिजून देईन....." असं म्हणून तो हसला.....
आणि ती ? तिच्या डोळ्यातल्या श्रावणधारा पावसाच्या सरीत मिसळायला लागल्या......
आज बसनं नकोच जायला, पायीच जाऊ असं मनाशी ठरवत ती office मधून बाहेर पडली..... चालायला लागली तसं मनात नेहमीप्रमाणे विचार आला, आज काय बरं करावा बेत जेवायला रात्री? बर्याच पदार्थांचा विचार केल्यानंतर तिला आठवलं, आज नवरा office मध्येच जेवून येणार आहे.... काय मेलं ह्याचं काम.... जराही विश्रांती मिळून देत नाहित..... तिला वाईट वाटलं त्याची धावपळ आठवून.....
तो येणार नाहि, मग नुसत्या पास्त्यावरच काम भागवूया असं ठरवून ती पुढे चालायला लागली.........
तिची तंद्री भंग पावली ते काहितरी जाणावल्यामुळं....... तिनं इकडे तिकडे पाहिलं आणि तिलाच पटलं नाही.... इतके कसे विचारात गुंगलो आपण.... की आपल्याला पाऊस आलेलाही जाणवू नये???
हळूहळू पावसानं जोर धरायला सुरुवात केली......... पटपट पाय उचलायला हवेत आता... असं म्हणत ती झपझप निघाली पण..... इतक्यात तिचा फोन वाजला....
"कुठे आहेस?" इति नवरा...
"अरे, रस्त्यात आहे अजून... घरी निघालेय...."
"अजून रस्त्यातच???"
"हो रे चालत निघालेय.... तू कधी येणार आहेस?"
"मला उशीर होइल ग.... तू घे जेवून... आणि चालत कशाला निघालीस? भिजशील आणि आजारी पडशील..."
"....." खुदकन हसली ती...... किती वेडा आहे हा.... एका पावसानं काय कोणी आजारी पडतं का कधी?
"hello.... r u there??? बोलत का नाहियेस??" त्याचा वैतागलेला प्रश्न...
"अरे हो.... आहे आहे.... जाते पटकन घरी.... नको उगाच काळजी करूस...." इतकं म्हणून तिनं फोन ठेवला...
तिला आठवलं.... मागचा पावसाळा......... नुकतच लग्न झाल्यामुळं ती दोघं प्रचंड भटकायची.....
long trips... weekend outings.... आणि पावसातल्या मस्त long drives........
खूप enjoy केले ते दिवस त्या दोघांनी....... पण पुढे पुढे काम वाढत गेलं आणि हे सगळं कमी कमी होत गेलं........
हल्ली तर एकमेकांशी बोलायला हि वेळ खूप कमी मिळायचा........
टचकन पाणीच आलं तिच्या डोळ्यात..... त्याची खूप आठवण यायला लागली........ आता आपण घरी गेलो की अजूनच ही आठवण तीव्र होणार हे जाणवून ती आणखीनच हळू चालायला लागली........
आज तो आला की खूप गप्पा मारायच्या त्याच्याशी.... अगदी तोंड दुखेपर्यंत.... असं ठरवत असतानाच बराच वेळ गेला.....
"बापरे.....आपण इतक्या पावसात भिजतोय हे त्याला कळालं तर चांगलाच झापेल आपल्याला.... जाऊ दे निम्मा रस्ता तर संपलाच आहे.... राहिलेला तर संपेल लवकरच...." असं म्हणत निघाली ती.....
पायावरुन ओघळणारं पाणी बघत......
आणि अचानक दचकली...... तिच्या खांद्यावर कोणीतरी हात टाकला होता.....
कानाखाली वाजवायच्या तयारीनंच तिनं बघितलं तर अवाक..... शेजारी तो.... तिचा नवरा..... तिचा सखा.......
"तू? आत्ता? इथे???" ती blank.....
"ह्म्म.... पाऊस पडत होता........ तुझी खूप आठवण आली गं.......... आलो निघून..... म्हटलं, साथ द्यायचं वचन दिलय ना तुला..... एकटीनेच बरा भिजून देईन....." असं म्हणून तो हसला.....
आणि ती ? तिच्या डोळ्यातल्या श्रावणधारा पावसाच्या सरीत मिसळायला लागल्या......
